“Dat kan niet”, zei ik, toen een collega mij vroeg of ik niet hoogbegaafd was. Want ik heb dyscalculie. Mijn rekenvaardigheden waren dramatisch op de lagere school. Toen ik in klas 1 begon, kon mijn zusje, een jaar jonger, al sneller en beter rekenen dan ik. Ik voelde me dan erg dom. En hoewel ik bij dictee, geschiedenis, aardrijkskunde en biologie het beste meisje van de klas was, bleef ik dat gevoel houden.
Natuurlijk, echt dom was ik niet. Maar ik had geen hoge pet op van mijn lerend vermogen. Gelukkig was ik lief en kon ik goed handwerken.
15
jun
jun